Premiery filmu dokumentalnego „medyczne: PSYCHODELIKI” w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu i Poznaniu były dla nas czymś znacznie więcej niż serią pokazów filmowych. Były drogą przez różne miasta, różne perspektywy i wiele głosów, która za każdym razem prowadziła do tego samego wniosku: odpowiedzialna, rzetelna rozmowa o psychodelikach w kontekście medycznym jest w Polsce realnie potrzebna.

Każde spotkanie miało swój własny charakter, ale łączyła je uważność, ciekawość i gotowość do dialogu. Sale kinowe wypełniały się specjalistami, praktykami, osobami związanymi ze zdrowiem psychicznym, a także tymi, którzy przyszli, by zrozumieć temat głębiej, bez sensacji, bez uproszczeń, za to z poszanowaniem złożoności i odpowiedzialności.

Od początku zależało nam, aby „medyczne: PSYCHODELIKI” był zaproszeniem do dojrzałej rozmowy. Chcieliśmy oddzielić fakty od mitów, osadzić temat w realiach badań naukowych, doświadczeń klinicznych i systemu ochrony zdrowia, a jednocześnie pozostawić przestrzeń na pytania, wątpliwości i osobiste historie. Reakcje widzów w kolejnych miastach potwierdziły, że taki sposób opowiadania jest nie tylko potrzebny, ale też oczekiwany.

Panele dyskusyjne, które następowały po projekcjach, szybko przeradzały się w żywe, wielowątkowe rozmowy. Pytania dotyczyły granic, procedur, bezpieczeństwa, przyszłości terapii oraz tego, czego wciąż nie wiemy i jak mówić o tym odpowiedzialnie. Było w tym dużo uważności i szacunku dla złożoności tematu, bez prostych odpowiedzi i gotowych tez.

To, co najmocniej wybrzmiało podczas wszystkich premier, to potrzeba tworzenia bezpiecznych przestrzeni rozmowy, takich, w których można słuchać, zadawać pytania i konfrontować różne perspektywy. Było to dla nas jednym z najważniejszych celów tego projektu: nie narzucać narracji, lecz zaprosić do świadomego dialogu.

Zamykając ten etap, czujemy wdzięczność, za obecność, za otwartość i za wszystkie rozmowy, które wydarzyły się zarówno na salach kinowych, jak i po nich. Wiemy, że ta droga się nie kończy. Film był początkiem, a rozmowa, którą wspólnie uruchomiliśmy, będzie toczyć się dalej.

Dziękujemy, że byliście jej częścią.